De zoektocht naar vrijheid
De laatste tijd denk ik veel na over wie ik ben, waarom ik ben zoals ik ben, en over wie ik eigenlijk wil zijn. Hoe zou mijn leven eruitzien zonder alle regeltjes en systemen, zonder alle shit uit het verleden, zonder me zo druk te maken over wat andere mensen van mij vinden? Hoe zou het zijn om vol vertrouwen te gaan voor wat ik écht wil? Om je volledig vrij te voelen.
Die zoektocht naar vrijheid is altijd wel een thema geweest in mijn leven. In verschillende vormen. Naar de universiteit om een goede baan te kunnen krijgen voor een mooi salaris, Van baan wisselen om mijn cv nog wat op te krikken voor toekomstige banen, en nog meer financiële vrijheid. En daar was-ie dan: mijn eerste burn-out. Het herstel? Na de nodige coaching, een jaar de wereld rondreizen, om alle regels en verwachtingen van de maatschappij los te kunnen laten. En hoewel dat geweldig voelde, voelde ik nog steeds niet de vrijheid waar ik naar op zoek was. Nog voordat ik terugkwam, stond er alweer een nieuwe baan op me te wachten. Terug naar deadlines en het harde werken om mijn zelfvertrouwen weer op te bouwen. Met succes.
Een mooi uitgangspunt om een gezin te starten. Omdat mijn man de eerste maanden ook thuis was, ging alles soepeltjes. Een geboren papa die vent van mij. Dit was helemaal aan het begin van de epidemie. De wereld lag stil, wij leefden heerlijk in onze bubbel. Maar ik vond het na 3 maanden ook fijn om weer terug naar kantoor te gaan. Doen waar ik goed in ben, me weer zelfverzekerd voelen. Baby nummer twee sliep zelfs nog beter dan haar zus. Opnieuw nam mijn man een paar weken vrij, dus dit keer lekker met z’n vieren. Het leven was goed.
En toen veranderde langzaam alles…
Ergens onderweg begon alles moeilijker te worden. Aan al het zelfvertrouwen dat ik had opgebouwd door hard te werken in mijn kantoorbanen had ik thuis helemaal niks. Mijn emoties gingen alle kanten op. Alles triggerde me, ik begon aan mezelf te twijfelen en gaf anderen de schuld van mijn onvree. Mijn allergieën werden ineens veel erger dan ooit tevoren en ik had de ene blessure naar de andere… mijn lichaam begon me in de steek te laten. Maar toch was ‘alles prima’. De eerste vijf jaar zijn gewoon zwaar. Toch?
Alhoewel alle onderzoeken aangaven dat ik kerngezond was, heb ik me lichamelijk nog nooit zo slecht gevoeld. Op advies van de huisarts naar de psycholoog. Tweede burn-out. Ik leerde al snel dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En dat ik er mentaal misschien nog wel slechter aan toe was dan lichamelijk.
De behoefte naar vrijheid werd alleen maar groter. Alles in mijn leven voelde als een beperking. Ik kon niet helder nadenken, niet werken, niet sporten, niet slapen. Ik moest met te veel dingen dealen waar ik helemaal niet mee wilde dealen. Het enige wat ik nog kon én wilde doen, was tekenen. Om mijn hoofd uit te schakelen, door me volledig te focussen op mijn handen en het papier (of de iPad).
Langzaam — héél langzaam — begon alles op z’n plek te vallen. Waarom ik doe zoals ik doe, denk zoals ik denk. ADHD en een turbulente jeugd; best een uitdagende basis als je graag meer zen wilt leven.
Waar vrijheid vroeger genoeg geld en vaardigheden betekende om alles te kunnen doen wat ik wilde doen, heeft vrijheid voor mij nu een andere betekenis gekregen. Ik wil vrij zijn van alle beperkende overtuigingen die ik over mezelf heb. de frustraties die ik nog te vaak voel. Ik wil meer zen zijn, mijn gevoelens kunnen voelen, vertrouwen op mijn intuïtie.
De 20-jarige nuchtere versie van mezelf zou me waarschijnlijk uitgelachen hebben om deze woorden. Alleen een ‘zweefteef’ doet dat. Maar nu? Wat zou ik graag een zweefteef willen zijn!
Work in progress!
x Paulien
